فیلم| بهنوش بختیاری: خدا نیاره روزی که پرچم ایران رو زمین بیفته!

بله خانم بختیاری، من هم با این حرفهای شما موافقم و می‌گم باید به پرچم کشور خودمون احترام بگذاریم، اما متأسفانه همیشه این دوست داشتن و سلیقه و علاقه داشتن به یک چیزی یا یک کاری، نیست که بر فضای جامعه حاکمیت می‌کند! بلکه این، شرایط و اوضاع و احوال و فضا و جوی که بر کشور و جامعه حاکم است، هست که برای مردم و کشور و جامعه ی مان تصمیم گیری می‌کند و می‌گوید و مشخص می‌کند که چه چیزی در اولویت حمایت شدن قرار دارن و چه چیز هایی از اهمیت کمتری برخوردار هستند!! در واقع این حال و روز مردم و جامعه است که بد و خوب را مشخص می کند!نه دوست داشتن و دلمون خواستن ها!! خیلی چیزها را دوست داریم و دلمان می خواد که داشته باشیم، اما بخاطر اوضاع و شرایط و موقعیت های موجود در جامعه، نمیتونیم به تمام خواسته‌های خودمون برسیم!! در مورد این موضوع پرچم کشور هم همینطوره، متأسفانه تا وقتی که ما مردم، يا اصلا کاری به مردم ندارم‌! من نوعی وقتی که به خاطر بیماری ناشی از آلودگی های محیط کارم، به مدیریت شرکت اعتراض میکنم ادر کمال تعجب و تأسف با یک کلک و روشی با عنوان این که برو یک مدتی استراحت کن و اگر هم حالتون خوب نشد خودمون باهزینه ی شرکت درمانت می‌کنیم!! و در نهایت بعد از حدود یک ماه نه تنها حق و حقوقم را ندادند بلکه به عنوان ترک کار اخراجم کردند و هنوز هم بعد از بیش از یک سال حق و حقوق اردیبهشت ماه سال گذشته ام را نداده اند و هیچ کس هم پاسخگوی من نیست!!!مدیر عامل شرکت می‌گوید که من دیگه باز نشسته شدم شدم و به من مربوط نیست و از اون شرکت باید پولتو بگیری و شرکت هم تعطیل شده و فقط چهار تا نگهبان در شرکت هستند که خودشون چند ماه حقوق نگرفتند!!! واقعا برای کسی مثل من که متاسفانه کم هم نیستند در این کشور! چرا باید افتادن يا نیفتادن پرچم کشورم مهم باشه!! منی که هم خودم مریضم و بی کار هم متأسفانه همسرم دچار سرطان تیروئید بودند و با انجام یک عمل جراحی بسیار خطرناک و ریسک کردن، غدد تیروئیدش را برداشته و الان حدود نه سال است که تقریبا هر چهار تا شش ماه یکبار با انجام دادن یک سری آزمایش و سونوگرافی، به بیمارستان شریعتی تهران، بخش پزشکی هسته‌ای می‌برم و تحت نظر پزشک هستند و مدام دارو مصرف می کنند و به همین خاطر پسر ده ساله ی مان هم دچار افسردگی و اضطراب و استرس شده است و این موضوع دیوانه ام کرده خدا شاهده! پس بالا و پایین بودن پرچم این مملکت هیچ تفاوتی برای من ندارد!!! کشوری که هیچ امیدی در اون وجود نداره برای من فقط حکم یک زندان را دارد!! متأسفانه حتی توان مهاجرت را هم ندارم وگرنه حتی یک ثانیه هم در این مملکت نمی‌ماندم!! چهل و دو سال دارم، اما در زندگی هیچ چیز ندارم‌!حتی امید به آینده ی بچه ام !بخدا قسم دیگه خسته شدم از همه چیز این کشور،هر روز همه چیز چند هزار گران‌تر میشه و هیچ کار و درآمدی هم ندارم ،اگر به خاطر تنها پسرم نبود تا حالا هزار بار خودم را کشته بودم اما پسرم را دوست دارم و همین طور همسرم را که با وجود بیماریش باز هم به سر کار می ره و خرجی خونه را می‌ده! امیدوارم که خدا ازش راضی باشه که واقعا یک فرشته ی تمام است.

اِ وا بهنوش ؟